Horyniec – nie tylko uzdrowisko

Zmodernizowane uzdrowiska obecnie przeżywają drugą młodość. Wiele z nich ma ciekawą historię, a powstanie, tak jak podkarpacki Horyniec-Zdrój, zawdzięczają rodzinom ziemiańskim i arystokratycznym.

Turystyka uzdrowiskowa w Polsce zyskała w ostatnich latach dużą popularność. Stała się wyspecjalizowaną gałęzią turystyki. Inwestycje w obiekty uzdrowiskowe i otaczającą infrastrukturę, odpowiadają na potrzebę kuracjuszy. A ci nie tylko myślą o podratowaniu swojego zdrowia, ale jednocześnie szukając miejsc, które mogą odwiedzić w okolicy.

Horyniec-Zdrój jest miejscem znanym z leczenia m.in. stanów pourazowych i chorób narządów ruchu.

Wykonywane są tam zabiegi z wykorzystaniem borowiny oraz wody siarczkowo-siarkowodorowej. Kuracjusze przybywając do Horyńca nie tylko poprawiają stan zdrowia. Chętnie wyruszają na jednodniowe wyprawy do Lwowa i Żółkwi oraz na wycieczki po najbliżej okolicy. Południoworoztoczański Park Krajobrazowy urzeka piękną przyrodą. Nie brakuje również interesujących zabytków takich jak XVI-wieczny Zespół Cerkiewny w Radrużu. W samy Horyńcu kuracjusze podziwiają Klasztor Ojców Franciszkanów z XVIII w. i Pałac Książąt Ponimskich, założycieli uzdrowiska.

Początki Horyńca to wiek piętnasty. Wówczas książę mazowiecki i bełski nadał Piotrowi Pieczykurowi niewielką osadę, który w późniejszych latach wielokrotnie zmieniała właścicieli. Należała to m.in. do Lutosławskich, Teflusów i Stadnickich. Miał tam również bywać król Jan III Sobieski, który chętnie polował w pobliskich lasach.

Na początku XVIII wieku właścicielami Horyńca zostaje rodzina Ponimskich. Szybko zaczynają zmieniać niewielką osadę. Budują teatr, a potem rezydencję, w której gromadzą imponujący jak na tamte czasy księgozbiór. Wreszcie Aleksander Ponimski pod koniec XIX wieku decyduje o wzniesieniu zakładu kąpielowego.
Ta decyzja wpisuje się w zwyczaje przedstawicieli znamienitych rodów i zamożnych mieszczan, którzy od końca XIX wieku coraz chętniej odbywali podróże w celu podratowania zdrowie. Horyniec z czasem staje się miejscem znanym prekursorom modnej obecnie turystyki uzdrowiskowej. W dwudziestoleciu międzywojennym jest tak znany jak Szczawnica czy Rymanów. Przyczynia się do tego nowy właściciel senator Stanisław Karłowski. Z jego inicjatywy w Horyńcu przeprowadzono szereg koniecznych remontów i modernizacji. Powstaje park zdrojowy, a w budynkach leczniczych zamontowane zostały wówczas najnowocześniejsze urządzenia kąpielowe.

Otwarcie uzdrowiska nastąpiło w 1923 roku.

Kuracjusze w kolejnych latach chętnie wybierają Horyniec na czym zyskuje cała miejscowość. W latach trzydziestych poprzedniego wieku budowane są tam kolejne wille i pensjonaty, które zapewniają gościom aż pół tysiąca miejsc.

Horyniec w nienajgorszym stanie przetrwał II wojnę światową, jednak w 1946 r. został splądrowany i zniszczony przez bandy UPA. Przywrócenie kompleksu uzdrowiskowego zajęło blisko dwadzieścia lat chociaż pierwsze zabiegi lecznicze oferowano już w 1948 r. Oficjalny status „uzdrowiska” Horyniec zyskuje w 1973 r. Od ponad pół wieku jest jednym z najpopularniejszych uzdrowisk na Podkarpaciu, a od blisko dwudziestu lat również miejscem, z którego rozpoczynają się podróży na Kresy, głównie do Lwowa.